கல்வி

வாழ்க்கை!

எனக்காக அழுதவனின் கண்களில்

ஆனந்தக் கண்ணீரைக் காண என் வியர்வைத்துளிகள்!

என் கண்களில் கண்ணீரைக் கண்டு மகிழ்ந்த

கனிவற்ற மனிதர்களுக்கு எந்தன் மன்னிப்பு!

சுயவிலாசமற்ற அனாதைகள்

எல்லோருக்கும் நானே மூத்த சகோதரன்!

இனி எதற்கு வாழ்க்கையென்ற முடிவிற்கு வருவோர்

மறுவாழ்வுபெற சகோதர பாசத்துடன் என் வாழ்க்கை!

நான் வாழ வேண்டும்; நீண்ட ஆயுள் எனக்கு வேண்டும்

ஏழைகளின் முகத்தில் புன்னகைக் கண்டு மகிழ!

இது போன்ற அறிக்கைகளையும் ஆசைகளையும்

பிரார்த்த்னைகளாய் கேட்டு மகிழ காத்திருக்கிறார் இறைவன்!

என் உயிரே!

என் துணையே

நீயின்று என்னோடில்லையே!

உந்தனுயிர்

மோட்சமடைந்தாலும்

எந்தன் பேனா

கவிதைக் கண்ணீரில்

மூழ்கினாலும்

என் கண்களில் வெளிவரும்

ஏக்கத்தின் நினைவுச்சாரல் மட்டும்

எனைக் கண்டு

புன்னகைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது!

வாழ்ந்த காலத்தில்

கனவிலும் வந்ததேயில்லை

பிரிவென்ற ஓர் உண்மையை - ஆனால்

ஓவ்வொரு நொடியியிலுமுந்தன்

நினைவுகளின் முகில்களுக்குள்

தொலைந்து போகிறேன்

நானும்

நீயில்லாதயென் வாழ்க்கையும்!

உனைப் பிரிந்து

உனையே நினைத்துருகி

வாழுமென் தனிமைப் புத்துலகத்தில்

புரிந்து கொண்டேன் ஓர் உண்மை

நீ என்னோடிருக்கையில் தான்

நானும் ஜிவனோடிருந்தேன்

ஏங்கே நீ....

உதயமே

ஏன் இன்னமும் தாமதம்!

கவலை நிறைந்தும் அழத்தெரியா

வானம் நான்!

இறக்கைகளை இழந்த பறவை தான்

நீயில்லாத நான்!

புதிய பெயர்

மனைவியின் புதிய பெயர்

"தாயீ"

தாயின் புதிய பெயர்

"கெழவி"

ரோஜா!

தந்தையர்

தினம்!

தகப்பன் இருந்தால் சிகப்பு ரோஜா!

இறந்திருந்தால் வெள்ளை ரோஜா!

அனாதைக்கு எந்த நிற

ரோஜா?

பூஞ்சோலை...

புன்னகையை மறந்து விட்டது- எங்கள்
பூஞ்சோலை கிராமம்

மழை பொழிய மறுக்கிறது
முகில்களெல்லாம் இங்கு மட்டும்

தென்றலும் தொலைந்து போனது
மரங்களெல்லாம் சிலைகளாகிட

கோபத்தின் வெப்பம் தொடர்கிறது
சூரியன் கடலிற்குள் மூழ்கினபின்னும்

வெப்பம் நிலவுகிறது
நிலா மழையிலும்

தண்ணீர் வேண்டாமென்ற கோஷமிடுகிறது
வறண்ட நிலங்களெல்லாம்

என்னுயிர் காதலியே!
எங்கள் மண்ணிலுந்தன்
மலர்பாதம் முத்தமிட்டால்
பூஞ்சோலை கிராமம்
பூஞ்சோலையாகும்!

பார்வை அறியாது...

எந்தன்
மௌனத்தின் செய்தியுந்தன்
பார்வை அறியாது!

மெல்லிய குரலின் கோபமுந்தன்
காதுகள் கேட்காது!

ஸ்பரிசத்தின் தேவையுந்தன்
மேனி உணராது!

சுருங்கிக் கிழிந்த
ஆடைகளுந்தன் கனிவைத் தீண்டாது!

வரண்டுபோன கண்ணீரின் ஆவியுந்தன்
நாசிக்குச் செல்லாது!

வாடின மலர்மனதின் கவலையுந்தன்
நினவுக்கு எட்டாது!

கணவனே!
மதுவிற்கு அடிமையுந்தன்
கொடுமை தாங்கி மன்னிக்க
இனிமேலும் நான் கோழையல்ல...

புறப்படுகிறேன்
மரணத்தை நோக்கியல்ல..
இனிமேலாவது வாழ்வதற்கு!

நீ சொல்...

எந்தன்

கவிதைகளில் இசையானாய்

சிந்தனையில் தெளிவானாய்

கனவில் நிஜமானாய்

மௌனத்தில் மொழியானாய்

புன்னகையில் அழகானாய்

வானத்து நிலவானாய்!

உந்தன்

மரணமதில் மட்டுமேன்

தனிமையானாய்?

எந்தன்

வாழ்க்கையில் கவலையை

அறிமுகப்படுத்தவா?

என்னுயிர் கணவனே....

உனது பாச நினைவுகளால்

மகிழ்ந்து கரைகிறேன் - உந்தன்

விதவை நான்!