பூக்கள் இரண்டு

உனக்காகவே மலர்ந்த பூக்களில்
எனக்காக இரண்டை நீயெடுத்தாய்
அதிலொன்றை
உனக்கு
பரிசளிக்க சொன்னாய்!

மனதும்

நீ அழுதுகொண்டே
இருந்தாய்!
காணாமல் போன
பூனைக்குட்டியை
நானெங்கெல்லாம்
தேடினேன்!
குதிரைவண்டியில்
உன்னோடு பயணம் செய்ய
காத்துக்கொண்டிருந்தது
அந்த பூனைக்குட்டியின் மனதும்!

இரண்டு நாள் மழை

விடாத மழை
உனக்கு இரண்டு
நாள் காய்ச்சல்!
உன் பெயரை
மழைத்தண்ணீரில் எழுதினால் - உன்
காய்ச்சல் போகுமென்று
எனக்கு தோன்றியது
நல்லதாப்போச்சு!

காதல் போல்

விளையாட நான் கொண்டு வரும்
ஒவ்வொன்றையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்தாய்!
என் மீது உனக்கு எவ்வளவு நேசம்
அவைகளை
இன்னமும் தொலைக்காமல் வைத்திருக்கிறாய்
என் மீதுள்ள காதல்போல்!

மகிழ்கறது பூங்காவும்

அறியாமை
பேரின்பம் தான்!

காதலென்றால் என்னவென்று
ஒன்றுமே அறியாத காலத்தில்
ஒருவருக்கொருவர் நாம்
காதலிக்கிறோமென்று
எழுதி மகிழ்ந்ததை
இன்றுமந்த பூங்கா
நினைத்து நினைத்து
சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது!

இன்றும்

தேடியலைந்து நான்
உனக்கென கொண்டுவந்த - அந்த
முயல் குட்டியை கண்டதும்
எனை உடனடியாக
சில நொடிகள் மறந்து
அந்த முயல் குட்டிக்கு நீ
முத்தம் கொடுத்தது
தவறு தானென்று
எத்தனை முறை சொல்லியும்
என் மனதிற்கு
அந்த கவலையிலிருந்து
வெளியேற முடியவில்லை
இன்றும்!

நீ தேடுவது

உந்தன் பாதம் பட்டதும்
இலைகளும்
பூக்களானது!

உனது கரத்திலிருக்குமந்த
பூவில்
நீ தேடுவதும்
என்னையே!

அன்னை தெரசா

மறக்க முடியுமா?

வேதாந்தமாகின வேதனைகளிட்ட
நிழல்களின் ரேகைகளை
என் காதலியின் முகத்தில் காண
தேடிச்செல்கிறேன்!

வாழ்க்கை பளீரென்று
புன்னகைத்தது!
சொல்லமுடியா உணர்வுகளை
மனம் சுமந்த நிலையில்
என்னில் எத்தனையெத்தனை
ஞாபகங்கள், சிந்தனைகள்!

பயணத்தின் வழியெங்கும்
கடந்தகால சந்தோஷங்களுக்கு
திடமில்லாத சாட்சிகள்!
எதிர்காலத்தை
என்றோ தொலைத்துவிட்ட
கவலையில்
வழியோர மரங்களின்
பச்சைநிழல்களும்!

கதவைத்திறந்தாள்
ஒற்றைப்பார்வையில்
என் மனதையும்!

நான் இன்னொருவளுக்கு
கணவனாகியும்
அவள் மனதின்
காதலனும் கணவனும் -அது
நானே என்றறிந்ததும்
அறிவு கலாச்சாரம் நீதி நியாயம்
இவையெல்லாம்
தோல்வியுடன்
கடலில் கரைந்த நீர்க்குமிழி போல்
கரைந்துபோனதை
மறக்க முடியுமா?
மறைக்க முடியுமா?